สำหรับทางภาคใต้นั้น แม้ว่าจะสำรวจพบว่ามีการใช้ม้าน้อยที่สุด ก็ยังพบว่าบริเวณรอยต่อระหว่างจังหวัดชุมพรและระนอง เนื่องจากภูมิประเทศเป็นป่าเขาไม่มีพื้นที่ราบ แต่โดยลักษณะพื้นที่ที่ติดต่อกับประเทศเมียนม่าร์ ทำให้มีการขยายพันธุ์ของม้าพันธุ์ดีที่เป็นม้าศึกตั้งแต่สมัยโบราณ รวมทั้งม้านำเข้ามาจากประเทศอังกฤษหรืออินเดีย เมื่อสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1-2  โดยจะพบว่าชาวบ้านแถบนี้มีการใช้ม้าลูกผสมที่มีขนาดส่วนสูงกว่าม้าไทยโดยทั่วไป (ตัวผู้สูง 140 ซม. ตัวเมียสูง 130 ซม.) ช่วยในการขนสินค้าเกษตรออกมาสู่ตลาดภายนอกอย่างแพร่หลายเนื่องจากภูมิประเทศเป็นป่าเขาสูงชัน ในระหว่างปี พ.ศ. 2520-2545 เนื่องจากการขาดการสนับสนุนการเลี้ยงม้าอย่างจริงจัง จึงทำให้ม้าจำนวนดังกล่าวเกือบจะหายไปจากบริเวณพื้นที่จ.ชุมพรและระนองแล้ว   แต่หลังจากที่มีการรวมกลุ่มของไทยโพนี่ ก็เริ่มมีสมาชิกที่รักม้าหันมาอนุรักษ์ม้าไทยกันมากขึ้น ทำให้ปริมาณม้าเพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง  ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชมีชมรมขี่ม้าอยู่ที่สวนสมเด็จย่าฯ และในระยะหลังก็มีการริเริ่มจัดการแข่งขันแบบเอ็นดูรานซ์  Horse Endurance ขึ้น แม้ว่าจะเป็นจุดเริ่มเล็กๆ แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี นอกจากนี้ที่จังหวัดภูเก็ตก็เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าเป็นสถานที่ที่ใช้การเลี้ยงม้าเพื่อใช้ขี่เพื่อกีฬาเป็นจุดดึงดูดการท่องเที่ยวของจังหวัด

     ภาพแสดงลักษณะม้าไทยสายพันธุ์มองโกลตัวเมียขณะตั้งท้องประมาณ ๘ เดือน (Thai - Mongol type pony, mare) มีความสูงไม่เกิน ๑๑๐ ซม. (๑๑ แฮนด์ โดยที่ ๑ แฮนด์สูงประมาณ ๑๐ ซม. ) หน้าสั้น ขาสั้น ลำตัวสั้น แผงขนคอเป็นพุ่มดกฟู ไม่ตั้งตรง ลำตัวสั้น แข็งแรงทนทาน หากินตามภูมิประเทศ
The Thai-Mongol pony with 8 months pregnant. This is the local breed which is believed that it was fetch from the South-westhern part of China. It stands between 120- 125 cm. It also has strong legs and limbs that withstand all terrains.